هرمس

رویــاهای مـا! کابــوس های آنهـا ... !

hermes — Fri, 19 Jun 2009 13:41:45 GMT

رؤیای آن روز

دستهایمان در دست یکدیگر بود

سرهایمان رو به آسمان بود و سرود حقانیت می خواندیم

در دستهایمان مسلسل ها، غرش پیروزی را فریاد می کردند

پنجره ها باز بود و خلق، خیابان را پر کرده بود

با رقص و پایکوبی، نوید آزادی می دادیم

با مشتهایمان دندانهای دشمنان را خرد می کردیم. عجب رؤیایی بود ...

کابوس همان روز

دستهای کثیفشان را در دست هم گرفته بودند.

با دهانهای گشادشان عربده می کشیدند و قهقهه مستانه می زدند

مثل دیوانگان اسلحه ها را رو به آسمان شلیک می کردند

شورشی های عوضی، خیابان را اشغال کرده بودند

لگد به زمین می کوبیدند و صدای پایشان، دیوانه کننده بود

وحشیانه دهان برادرانمان را با مشت پر از خون کردند، عجب کابوسی بود ...

کابوس من رویای تو است

دشمن عزیز! کابوس شکست من، رویای پیروزی تو است.

کابوس های ما گاهی، رؤیاهای دیگران هستند.

رؤیاهای وحشتناک

هیتلر و استالین مردانی بودند که بسیاری از مردمان، حسرت دیدارشان را داشتند. اما همین ها وقتی شبها به خواب گروهی دیگر از مردم می آمدند، کابوس تلخ زندگی آنان بودند.

حقیقت

هر فردی حقیقت را خودش می داند، حقیقت چیست؟

گاهی ...

hermes — Mon, 28 Jul 2008 06:43:18 GMT

چند وقته دلم به هیچ کاری نمی ره حتی نوشتن

تا دوباره راه بیفتم سعی می کنم هفته ای یه عکس

و یه متن کوتاه واسه شروع بذارم

گاهی کم می شوم و می شکنم.

گاهی "من" نیستم و دیگری شده ام.

گاهی صدا می شوم و می گویم آنچه را نباید بگویم.

گاهی پرنده می شوم و پرواز می کنم جایی که به قفس می رسد لحظاتش.

گاهی تو به دیدنم نمی آیی و می شوی غصه نیامدن و ندیدنها.

گاهی صدایت می کنم و نمی شنوی و می شنود بیگانگان و گمراه می شوم.

گاهی باید دلم را قفس کنم و یادت نرود از وجودم.

گاهی ...

خدایا، گاه و ناگاه یادت می کنم ...

(محمد جواد نوری)

ماهی هم، ماهی قدیم...

hermes — Mon, 19 May 2008 07:53:18 GMT

هر چیزی بعد از دیدن این تصویر به ذهنتون می رسه توی نظرات بنویسین...

آن روز سرد...

hermes — Wed, 23 Apr 2008 08:08:18 GMT

سرما نیشم می زند و دست و پایم به لرزه افتاده. سعی می کنم به سردی هوا فکر نکنم. سرم را بلند می کنم و به آدم هایی که از سردی هوا سرد تراند، نگاه می کنم .خیابان ساکت و دلگیر است.
- مامان! مامان! این پسره رو ببین چقدر کثیفه! چرا خودش رو نمی شوره؟
دهانش را کج می کند و دماغش را چین می دهد، انگار موش مرده دیده.
- کامی، پسرم، بیا بریم داره دیر می شه.
دستش را می کشد و داخل فروشگاه می شوند.
نمی توانم چشم از لباسهای گران قیمتش بردارم. آن ها که می روند، از جایم بلند می شوم و جلوی ویترین فروشگاه می ایستم. نگاهی به کت قهوه ای رنگی که عاشقش هستم می اندازم.
- آهای پسر، زود باش، عجله دارم.
به سرعت برمی گردم. مردی چاق با کت و شلوار تیره و سیبیل های کلفت پایش را روی میز کوچکم گذاشته.
- حسابی برقش بنداز.
سرم را به علامت تایید تکان می دهم، و به زور لب های سرما زده ام می جنبد:
- چشم آقا.

مادر طبق معمول پای تلفن است:
- هفته دیگه داریم می ریم جزایرِ...
و فقط صدای خنده اش را می شنوم. گوشی را که می گذارد، رو به من می کند:
- کامی، آماده شو باید بریم.
- کارتون می بینم مامان.
- راننده جلوی در منتظره. زود باش.
سوار می شویم و مادر بلافاصله می گوید:
- آقا کمال می ریم خیابان جردن.
کنار فروشگاه، پسرکی، با چهره ای کثیف و به هم ریخته با جعبه واکس اش نشسته. چندشم می شود.
می گویم:
- مامان! مامان! این پسره رو ببین چقدر کثیفه! چرا خودش رو نمی شوره؟
پسرک سراپایم را برانداز می کند و خیره می شود به من.
- کامی، پسرم، بیا بریم داره دیر می شه.
دستم را می کشد و داخل فروشگاه می شویم.
چند نمونه لباس برمی دارد و به سمت اتاقک گوشه ی فروشگاه می رود.
- همین جا بمان تا مامان اینا رو امتحان کنه.
مامان که می رود. دلم می خواهد بروم دوباره پسرک کفاش را ببینم.

- حواست کجاست ؟ جورابامو کثیف کردی بچه!
به خودم می آیم.
- ببخشید، اقا. حواسم پرت شد.
پایش را که عقب می کشد و راه می افتد، سکه ای را هم به طرفم می اندازد.
به دیوار تکیه می دهم و چشمانم را می بندم.
- کجایی پسرم؟
چشمانم را باز می کنم. مادر کامی است که به طرفم می آید:
- چرا روی زمین نشستی؟ معلومه چی ات شده؟
هاج و واج مانده ام و نگاهش می کنم، دستم را می گیرد، بلندم می کند و مرا می کشاند داخل فروشگاه.
- کامی، ببین این پیراهن رو دوست داری؟
مات و مبهوت نگاهش می کنم و می گویم:
- بله خانم، خیلی خوشگله.
چشمانش گشاد می شود:
- از کی تا حالا به من می گی خانم؟ باز شوخی ات گل کرده؟ خوب چیز دیگه ای نمی خوای؟
آب دهانم را قورت می دهم، می خواهم بفهمم چی شده. اشاره می کنم به همان کت قهوه ای.
از فروشگاه خارج می شویم. اطراف پیاده رو را نگاه می کنم. با چشمانم به دنبال وسایل کفاشی ام می گردم. فقط روزنامه ای قدیمی کنار خیابان افتاده.

محمد جواد نوری

چی درسته ؟ (طنزها، جدی ترین نوشته های ما هستند )

hermes — Wed, 09 Apr 2008 12:59:18 GMT

همینطور که سمت من میومد، لبخند کوچیکی روی لباش بود، سرعتمو کم کردم‌،

چند قدمیم وایستاد و دستشو طرفم دراز کرد، گفت:

-سلام، اسم من چیه.

با تعجب نگاهش کردم و به فکر رفتم.

پسر همسایمونه؟ نه اونکه چاق بود، نکنه پسر استادمونه؟ نه بابا خب با من چیکار داره. توی ذهنم پر بود از گردش شخصیتهای مختلف با هدف شناسایی اون بدبخت...

بالاخره چیزی یادم نیومد و گفتم:

- نمی دونم.

- چی رو نمی دونی؟

- اینکه اسمت چیه؟

- تو که همین الان داری می گی. «و بلند خندید.»

- چی رو دارم میگم؟

- درسته، خودشه

- چی درسته؟

ـ آره، چی درسته

- یعنی چی، چی درسته؟

- آره همونه

- پسر جون من رو داری مسخره می کنی؟

- خدا نکنهُ این چه حرفیه؟ فقط گفتم چی درسته.

- از من می پرسی چی درسته؟

- من که سوال نکردم عزیزم.

- ما رو سرکار گذاشتی، نه؟

- نه به جون خودم.

- مثل اینکه حالت خوش نیست پسر جون، یه دکتر خودتو نشون بده.

- دکتر واسه چی؟ من که حالم خوبه.

اصلا داشت اعصابم بهم می ریخت توی اون وضعیت این گاگول اومده چرت و پرت تحویل ما میده.

بعد از کلی بحث و جدال بین ما، تازه بعد از دو ساعت فهمیدم که اسم این بنده خدا "چی" بوده آقا ما هم زدیم زیر خنده

این یارو می خواسته خودشو بهم معرفی کنه، برگشتم و بهش گفتم: -آقای چی، من معذرت می خوام، سوء تفاهم پیش اومده بود

- اونم تازه فهمیده بود چی شده و خندید

حالا یه بار دیگه این مطلب رو از اول بخون اما با این فرق که اسم این بنده خدا " چی " بوده و می خواسته خودشو بهم معرفی کنه و من گیج می زدم

«با اجازه از حاجی شل سیلور استاین»

این حیوانات سیاسی ...

hermes — Thu, 27 Mar 2008 14:21:18 GMT

گرگ‌ و گوسفند

یه روز یه گرگ تصمیم گرفت یه تعداد گوسفند رو بخوره، اما یكی

از اون‌ها زنده موند و تصمیم گرفت انتقام گوسفندهای خورده شده رو

بگیره. در نتیجه بعد از گذروندن یک دوره آموزش نظامی و مسلح شدن

به انواع تانک و موشک و سلاح‏های الكترونیک و لیزری تبدیل به یک

گرگ شد. او در جریان یک جنگ كوتاه ‌مدت زیر پای تعداد زیادی فیل له شد.

نتیجه‌گیری اخلاقی: آموزش همیشه مفید نیست.

مار و شكارچی

یه روز یه مار شكارچی رو نیش زد. شكارچی عصبانی شد و با تفنگش به مار شلیک كرد. تعداد زیادی خرگوش زخمی شدند. نتیجه‌گیری اخلاقی: آدم قبل از انتقام گرفتن از یک مار، باید مواظب خرگوش‌ها باشد.

شفافیت و گرگ

یه روز یه گوسفند تصمیم گرفت برخورد شفاف بكنه. اومد و روبه‌روی گرگ نشست و گفت: «آقای گرگ! تو فكر نمی‏كنی كه ما باید حرفامونو شفاف بزنیم؟» گرگ خندید و به گوسفند نزدیک شد. گرگ همیشه برای دوستانش تعریف می‏كرد و می‏گفت: «همیشه یادمه که اون گوسفند واقعاً موجود جالب و خوشمزه‏ای بود». نتیجه‌گیری اخلاقی: شمردن دندان‌های گرگ قبل از هر نوع مذاكره‌ای ضروری است.

تذكر قانونی

یه روز شیر از مار خواست كه قانون جنگل رو اكیدا رعایت كنه. مار هم در اولین فرصت به خرگوش نیش زد و اون رو كشت. شیر عصبانی شد. مار گفت: «ولی در عوض قول می‏دم در مراسم دفنش كلیه‌ی تشریفات قانونی رو رعایت كنم». نتیجه‌گیری اخلاقی: رعایت تشریفات قانونی مهم است؛ به‌خصوص پس از مرگ.

لاک‏پشت و خرگوش

یک روز یک لاک‏پشت میانه‌رو و لیبرال با یک خرگوش تندرو و رادیکال مسابقه دادند. خرگوش به‌سرعت به طرف هدف حركت كرد، اما لاک‏پشت به كندی راه می‏رفت. وسط راه خرگوش به اتهام تندروی دستگیر و محاكمه و زندانی شد. لاک‏پشت هم پس از چند روز وقتی به مقصد رسید، دید عده‌ای از مردم و تماشاگران جمع شدند و بهش بد و بیراه می‏گن و اون رو به عنوان موجودی میانه‌رو و سازشکار عامل زندانی شدن خرگوش می‌دونن. هرچی گفت من در زندانی كردن خرگوش هیچ نقشی نداشتم، كسی باور نكرد. نتیجه‏گیری اخلاقی:اصولاً مسابقه دادن در جایی كه ممکن است آدم‌های تندرو را زندانی کنند کار درستی نیست.

عشق از زبان بچه های 4 تا 8 ساله...

hermes — Mon, 11 Feb 2008 18:02:18 GMT

گروه متخصص و محققی در یک تحقیق سوالی را از گروهی کودک خردسال پرسیده بودند که پاسخهایی که بچه ها دادند عمیق ترو متفکرانه تر از تصورات بود.
سوال این بود.
معنی عشق چیست؟

* وقتی کسی شما رو دوست داره ، اسم شما رو متفاوت از بقیه می گه . وقتی اون شما رو صدا می کنه احساس می کنی که اسمت از جای مطمئنی به زبون آورده شده. بیلی - 4 ساله
* مادر بزرگ من از وقتی آرتروز گرفته نمی تونه خم بشه و ناخن هاش رو لاک بزنه پدر بزرگم همیشه این کار رو براش می کنه حتی حالا که دستهاش ارتروز گرفتن ، این عشقه. زبکا - 8 ساله
* عشق موقعیکه دختره عطر می زنه و پسره هم ادکلون، و دو تایی می رن بیرون تا همدیگر رو بو کنن. کارل -5 ساله
* عشق وقتیه که شما برای غذا خوردن می رین بیرون و بیشتر سیب زمینی سرخ شده خودتون رو می دهید به دوستتون بدون اینکه از اون انتظار داشته باشید که کمی از غذای خودشو بده به شما. کریستی - 6 ساله
* عشق یعنی وقتی که مامان من برای بابام قهوه درست می کنه و قبل از اینکه بدش به بابا امتحانش می کنه تا مطمئن بشه که طعمش خوبه. دنی - 7 ساله
* عشق اون چیزیه که لبخند رو وقتی که خسته ای به لبت میاره . تری - 4 ساله
* عشق وقتیه که شما همش همدیگه رو می بوسید بعد وقتی از بوسیدن خسته شدید هنوز دوست دارید با هم باشید پس بیشتر با هم حرف می زنید. مامان و بابای من دقیقا اینجورین. امیلی - 8 ساله
* عشق همون باز کردن کادوهای کریسمسه به شرطی که یه لحظه دست نگه داری و فقط با دقت گوش کنی. بابی - 7 ساله
* عشق اون موقعس که تو به پسره می گی که از تی شرتش خوشت اومده ، بعد اون هر روز می پوشتش. نوئل - 7 ساله
* عشق مثل یه پیرزن کوچولو و یه پیرمرد کوچولو می مونه که هنوز با هم دوست هستن حتی بعد از اینکه همدیگر رو خیلی خوب می شناسن. تامی - 6 ساله
* موقع تکنوازی پیانو ، من تنهایی روی سن بودم و خیلی هم ترسیده بودم . به تمام مردمی که منو نگاه می کردن نگاه کردم و بابام رو دیدم که وول می خوره و لبخند می زد اون تنها کسی بود که این کار رو می کرد. من دیگه نترسیدم. کیندی 8 - ساله
* مامانم منو بیشتر از هر کس دیگه ای دوست داره چون هیچ کس دیگه ای شبها منو نمی بوسه تا خوابم ببره. کلر - 6 ساله
* عشق اون موقعی هست که مامان بهترین تیکه مرغ رو میده به بابا. الین - 5 ساله
*عشق زمانیه که مامان، بابا رو خندان می بینه و بهش میگه که هنوز هم از رابرت ردفورد خوش تیپ تره. کریس - 7 ساله

و بالاخره آخریش ؛ تو رقابتی که هدفش پیدا کردن مسئول ترین بچه بوده ، پسر بچه 4 ساله ای برنده می شه.

* می دونم که خواهر بزرگترم منو خیلی دوست داره بخاطر اینکه تمام لباسهای قدیمی خودشو می ده به من و خودش مجبور می شه بره بیرون تا لباسهای جدید بگیره. لورن - 4 ساله

مادرید، 20 مـ ـایل...

hermes — Mon, 24 Dec 2007 20:22:03 GMT

تابلویی سبز رنگ به سرعت از کنارمان می گذرد. « مادرید، 20 مایل»

دو ساعت بدون توقف به سمت شمال غرب، در جاده بودیم. جیمی، مشغول رانندگی بود. آشفته و مضطرب به نظر می رسید، هر از چند گاهی موهای جلوی صورتش را کنار می زد.

از این سکوت یکنواخت خسته شده بودم، نگاهی به پشت سرم انداختم. پدربزرگ، بی خبر از اطرافش مشغول خواندن کتاب بود.

جاده خلوت بود و طولانی، آسمان، رنگ نارنجی به خود گرفته بود و خورشید در انتهای جاده غروب می کرد.

پدر بزرگ سرش را به جلو خم کرد و با چشمهای گود رفته و نسبتاً دُرُشتَش که به رنگ آبی روشن بود، نگاهی به من انداخت:

« بالاخره کجا می رویم؟»

منتظر جواب بود و من ناچاراً سکوت می کردم. نمی دانست باید بقیه عمرش را در کنار هم سن و سالانش سپری کند.

پس از چند لحظه، جیمی در حالی که موهای جلوی صورتش را کنار میزد، جواب داد: «گردش می رویم» پدر بزرگ که منتظر جواب بود بلافاصله گفت:« پس چرا بیلی رو همراه نیاوردیم؟» - با لحنی تند جواب داد: «بیلی کلاس داره»

چشمانش غمگین شد، انگار حدس می زد، عاقبتش چنین باشد، آرام برگشت و خودش را به صندلی چسباند و برای اینکه شَکَش برطرف شود آخرین سوالش را پرسید: «یعنی دوباره کی می توانم بیلی را ببینم؟»

جیمی که برای فهماندن حرفش، دنبال فرصت می گشت، گفت: «شاید سال دیگه»

خیلی ضعیف شده بود و نگهداری اش بسیار سخت. با چشمان آبی غمگینش غروبِ پیش رویش را نظاره گر بود.

جیمی هر اَز گاهی از آینه جلو، زیرچشمی پدربزرگ را دید می زد، آهی می کشید و بسوی غروب پیش می رفت.

جیمی مقابل قهوه خانه ای ترمز کشید و پیاده شدیم.

پس از ورود به قهوه خانه روی نزدیکترین میز نشستیم. تعداد مشتریان انگشت شمار بودند و فضای کمی از سالن را پر کرده بودند.

روی کف براق سالن، بازتاب رنگی حاصل از چراغهای سقف به چشم می خوردند. گارسون در 10 قدمی ما، انتهای سالن ایستاده بود و بلافاصله پس از ورود به طرفمان آمد.

بعد از چند دقیقه با بی حوصلگی گفتم: «چرا ساکتی جیمی؟» جیمی که روبرویم نشسته بود، برای اینکه حرفی زده باشد،گفت: «لباس نارنجیت خیلی بهت میاد، اِلیزا» سکوت کردم و به پدر بزرگ در سمت راستم نگاهی انداختم. دستش را داخل جیبش برده بود و با اندوهی که در چهره اش نمایان بود، دنبال چیزی می گشت. پس از چند لحظه دو تکه کاغذ را بیرون آورد و روی میز گذاشت، یکی از انها را برداشتم، بلیط کنسرت موسیقی برای یکشنبه هفته بعد بود. بلافاصله گفت: «شش روز دیگه...، یکشنبه، تولد بیلیه...»

لبخندی مصنوعی روی لبهایش آشکار بود و تکه تکه حرف می زد. ادامه داد: «تماشای کنسرت رو خیلی دوست داره، از چند وقت پیش بهم سفارش کرده بود و من هم بهش قول داده بودم که با هم می ریم، فقط یادتون نره ببرینش»

نگاهی به جیمی انداختم، آشفته و پریشان، پدربزرگ را تماشا می کرد. انگار درگیر جنگی درونی بود. در حالی که آخرین ته مانده های قهوه اش را هورت می کشید، گفت: «بریم که داره دیر می شه»

چیزی به شب نمانده بود و هنوز نیمه خورشید، زمین را نارنجی می کرد. بلافاصله سوار ماشین شده و راه افتادیم.

هوا کم کم ابری شده بود و بوی باران می داد. پدربزرگ هر چند لحظه سرش را به عقب می چرخاند وبه غروب پشت سرش لبخند می زد.

جیمی محکم و استوار از تصمیمی که گرفته، راضی بود و به سمت جنوب شرق، پیش می رفت.

باز تابلوی سبز رنگ، آن طرف خیابان به سرعت از کنارمان گذشت، از آینه بغل نگاهی به تابلو انداختم «مادرید،20 مایل»

بادکنـ ـک!

hermes — Mon, 24 Dec 2007 20:19:18 GMT

از فرط خستگی به یکی از درختهای پارک تکیه داده بود، دستانش را به هم می مالید و با بخار دهانش، گرمشان می کرد. گاهی با دیدن رهگذری سمت اش می دوید و ملتمسانه می گفت:« تو رو خدا یکی بخر»

ظاهر آشفته و نامرتبی داشت، از قد و هیکلش می شد سنش را کمتر از 12 سال تخمین زد، اما ترکیب صورتش نسبت به سنی که داشت پخته تر نشان می داد. انگار بچگیش را به فراموشی سپرده بود، این را از غمی که در چهره اش آشکار بود می شد فهمید. مشغله ی فکری اش مثل یک مرد بزرگ، این بود که چطور درآمد بیشتری داشته باشد. مثل عقابی که چشمانش را برای طعمه تیز می کند به دنبال کسی بود که بتواند جنس هایش را بفروشد.

در همین حال چشمش به پسر هم سن و سالی که با پدرش توپ بازی می کرد، می افتد. به آنها خیره می شود، غم هایش را برای یک لحظه فراموش کرده و بی اختیار لبخند میزند. یادش می افتد هنوز بچه است و باید بچگی کند. همینطور در افکارش غرق می شود که مرد چاق و قد بلندی که همراه با دختر کوچکش نزدیک می شدند، توجهش را جلب می کند. در یک آن، همه چیز را از ذهنش پاک می کند و مثل یک سرباز وظیفه ، بی اختیار هدفش را دنبال کرده به سرعت طرفشان می دود. به چند قدمی شان که می رسد، شروع می کند به تبلیغ:« آقا تو رو خدا یکی از اینا واسه دخترت بخر.» مرد، بدون توجه می گذرد. اما پسرک نا امید نمی شود: «آقا تو رو خدا بخر دیگه» مرد نگاهی خشمگین به پسرک انداخته و زیر لب می گوید: «عجب زبون نفهمیه» امیدش را از دست نمی دهد و لبه کت مرد را می کشد. مرد، دست پسر را محکم پس زده و می گوید: «برو گمشو دیگه»

پسرک یک لحظه سکوت می کند ، یادش می آید. چیزی به شب نمانده و هنوز چیز زیادی نفروخته. آخرین تلاشهایش را هم انجام می دهد، دست مرد را می کشد: «بابام خونه رام نمیده، یکی بخر دیگه، صد تومنه» این دفعه مرد با عصبانیت یقه پسرک را گرفته و پرتش می کند. پسرک روی زمین می افتد و بر اثر خراشیدگی، دستش خونی می شود. ناامید شده و چشمانش پر از اشک می شوند. می خواهد گریه کند اما می داند بی فایده است و کسی نیست که یاریش کند. از جایش بلند می شود، خون دستش را روی لباس تیره و کثیفش پاک کرده و راه می افتد. باز صدای غمگینی فضای پارک را پر می کند: «بادکنک... بادکنک...

تـ ـاریک و ...

hermes — Mon, 24 Dec 2007 20:18:18 GMT

تاریک و وحشتناک بود، بوی گَندِش، حالمو بِهَم میزد. یاد سیاه چال مدرسمون افتادم. هر طرف می چرخیدم چیزی جز سیاهی نمی دیدم. کم کم داشت نفسم تنگ می شد و نزدیک بود خفه شم، که در همین لحظه صدای مادرم رو شنیدم که با صدای بلند گفت:«مگه دیوونه شدی!؟»

سطل زباله رو سریع از روی سرم برداشتم و خجالت زده سمت اتاقم رفتم.